به
گزارش «شیعه نیوز»، با فرا رسیدن اربعین حسینی، شور غیر قابل وصفی شیعیان و
دوستداران حضرت ابا عبدالله(علیه السلام) را در بر می گیرد. راز و رمز این
همه دلدادگی و تکاپو برای زیارت کردن سید الشهداء(ع) در روز اربعین چیست؟
این کشش و میل درونی فراتر از یک سفارش معمولی از سوی بزرگان دینی است که
سفارشات بزرگان بر بسیاری از اعمال مستحب و حتی واجب بسیار است اما داستان
اربعین و زیارت امام حسین(علیه السلام) در روز بیستم صفر حساب دیگری دارد.
چرا در میان زیارات مخصوصی که برای امام حسین(علیه السلام) وارد شده است
زیارت اربعین جایگاه ویژه ای دارد. درباره اربعین سوالات دیگری نیز مطرح
است: این که چرا بزرگان دینی به زیارت اربعین این قدر توصیه کرده اند؟ نقش
اربعین در تداوم قیام عاشورا چیست؟
پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ یکی از شخصیتهای روسیاه تاریخ اسلام، معاویة بن ابیسفیان (علیه اللعنة و الهاویة) میباشد. این شخصیت فاسد تاریخ اسلام، چنان روسیاه است که هیچ شکی در فساد و تباهی او نیست، ولی متأسفانه بعضی از سلفیون و وهابیون، سعی در دفاع از این شخصیت جنایتکار دارند لذا ما را بر آن داشت که گوشهای از جنایات وی را بیان کنیم.
ابنتیمیه در دفاع از بنی امیّه میگوید: «بنیامیه بر تمام افراد روی زمین حکومت داشتند و دولت اسلام در زمان آنان عزیز بود و تنها اعتراضی که مردم بر آنها داشتند دو چیز بود. یکی بدگویی به علی (علیه السلام) و دیگری تأخیر نماز از اول وقت». در جایی دیگر میگوید: «سنت در دولت بنیامیه قویتر و ظاهرتر از دولت بنی عباس بود، زیرا در دولت بنی عباس تعداد زیادی از شیعه و دیگران از اهل بدعت نفوذ کرده بودند».[۱]
دفاع از یزید در کشتن اهل مدینه
ابنتیمیه در جایی دیگر میگوید: «یزید جمیع اشراف مدینه را نکشت، کشتهها به ده هزار نفر نرسید، خونها به قبر پیامبر (صلیالله علیه و آله) نرسید، قتلی در مسجدالنبی واقع نشد». با آن که ابن اثیر در الکامل نقل میکند: «بعد از واقعه کربلا اهل مدینه بیعت خود را از یزید خلع نمودند، خبر به یزید رسید، مسلم بن عقبه را که مردی خونریز بود به مدینه فرستاد و دستور داد تا سه روز مردم را به بازگشت به بیعت دعوت کند و گرنه همه اهل مدینه را به قتل برساند. و نیز اجازه داد تا سه روز تمام اموال مدینه بر لشکرش حلال باشد. مسلم بن عقبه با لشکری وارد مدینه شد و تا سه روز فجیعترین قتل و غارتها را در طول تاریخ بشر انجام دادند». ابن کثیر میگوید: «لشکر یزید با زنان مدینه کاری کردند که بعد از آن واقعه هزار زن بدون شوهر بچهدار شدند». ابنقتیبه میگوید: «در آن واقعه، از اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) هشتاد نفر بدری و از قریش و انصار هفت صد نفر کشته شدند؛ از سایر مردم نیز ده هزار نفر را کشتند.» با آن که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هر کس اهل مدینه را بترساند خدا او را خواهد ترسانید و لعنت خدا و ملائکه و همه مردم بر او باد».[۲]
تفالهها و دنبالهروهای بنیامیه، یعنی وهابیت و سلفیهای بدنام نیز دقیقاً اقتدا به مولای خود، ابن تیمیه و معاویه کرده و به شدت از بنیامیه دفاع میکنند و برعکس کینه بسیار شدیدی نسبت به اهلبیت (علیهم السلام) دارند. در بیشتر مبارزاتی که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) با کفار و مشرکین مکه داشتند، سرکرده بتپرستان، ابیسفیان، پدر معاویه (لعنة الله علیهما) بود. ابوسفیان تا آخرین نفس با پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) مبارزه کرد و تا مجبور نشد اسلام را قبول نکرد و اسلام را از روی اکراه و ترس از جانش پذیرفت آن هم زمانی که دید مقاومت و جنگ با رسول خدا (صلیالله علیه و آله) بیفایده است.
شجره ملعونه که در قرآن بیان شده است «وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِی الْقُرْآنِ [اسراء ۶۰]» در مورد معاویه و پدرش ابوسفیان میباشند که مورد لعن خداوند عالم و پیامبر اکرم (صلیالله علیه و آله) میباشند. این در حالی است که خود اهل سنت نیز شأن نزول آیه شریفه: «وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِی الْقُرْآنِ» را صادق بر بنیامیه میدانند. و به تعبیر "ابوالفدا" مفسرین در مورد نزول آیه، در شأن بنیامیّه اجماع دارند. همانگونه که رسول خدا (صلیالله علیه و آله) به طور خصوصی، مروان و پدرش را (از بنیامیّه) مورد لعن قرار داده است.[۳] علی بن اقمر، از زبان عبداللّه بن عمر، نقل میکند که پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) از راهی میرفت و ابوسفیان را که سواره بود و معاویه و برادرش همراه او بودند یکی دهانهکش بود و دیگری ستورران، دید و چون به آنها نظر افکند فرمود: «خدایا! دهانهکش و ستورران و سوار را لعنت کن». از عبد اللّه بن عمر پرسیدیم: «تو خودت از پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدی؟» گفت: «آری، اگر دروغ بگویم گوشم کر باد چنانکه دیدگانم کور».[۴]
طبری در تاریخش چنین مینویسد: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) ابوسفیان را که بر خری سوار بود و معاویه دهانه آن را میکشید و پسرش یزید، آن را میراند، دید و فرمود: «خداوند دهانهکش و سوار و ستور ران را لعنت کند».[۵] وقتی که هم قرآن و هم رسول گرامیاش، این شجره خبیثه را لعن و نفرین کردهاند، سَلَفیون بیآبرو چگونه از او دفاع میکنند؟
جنایت بُسر بن ارطاة، فرمانده معاویه
معاویه پس از حکمیت، "بُسر بن ارطاة" را با گروهی از لشگریان به اطراف و اکناف فرستاد و امر کرد در هر جا شیعیان علی را دیدند بکشند و بر زن و مرد و کودک رحم نکنند. بسر بن ارطاة به طرف مدینه حرکت کرد و در آنجا گروهی از اصحاب علی (علیه السلام) را کشت و خانههای جماعتی را خراب کرد، و از مدینه به طرف مکه رفت و در آنجا چند نفر از " آلمهلب" را از بین برد. این مُفسدِ جانی در مکه و نجران نیز تعدادی را کشت و سپس به یمن رفت. عبیدالله بن عباس عامل علی (علیه السلام) در آن جا نبود، بُسر بن ارطاة دو کودک عبیداللّه را با دست خود سر برید و بعد از این جنایات و خونریزیها به طرف معاویه برگشت.
در کتاب تهذیب التهذیب آمده است که معاویه به بسر فرمان داد: «هر کس را که در اطاعت علی بن ابیطالب یافتی، به قتل برسان!» این مرد جبار به فرمان معاویه، در مکه و مدینه اعمالی جنایت بار و دور از انسانیت انجام داد.[۶] ابن عساکر مینویسد: «او با تودههای مختلف مردم برخورد میکرد، و هر کس را که به اطاعت امام دل داده بود، میکشت. مثلاً قبیله بنیکعب که در یک آبادی ما بین راه مکه و مدینه به سر میبردند، قتل عام کرد. و سپس اجساد کشتگان را به چاه انداخت».[۷] مسعودی در کتاب مروج الذهب در این زمینه مینویسد: «او افراد فراوانی از قبیله خزاعه و غیر ایشان را به قتل رسانید! او هر کس از طرفداران و هواخوهان امیرالمونین (علیه السلام) را مییافت، زنده نمیگذاشت!»
در دو کتاب استیعاب و اسدالغابة میخوانیم: «بسر بن ابیارطاة در یکی از
یورشهای وحشیانهاش، قبیله حمدان را مورد حمله قرار داد. مردانشان را
کشت، و زنانشان را اسیر نمود. اینان اولین دسته از زنان مسلمان به شمار
میآمدند که در اسلام، اسیر شده و بر سر بازاری برای فروش عرضه گردیدند»!
افرادی که بسر در یورشهای وحشیانهاش به قتل رسانید، تا ۳۰,۰۰۰ تن
برشمردهاند! او حتی گروهی را هم به آتش درانداخت و سوزانید تا آنجا که بسر
لشگر خویش را پیش راند، و تا توانست، کشتار کرد و به آتش کشید![۸]
در
همین زمان هم اگر میبیینم و یا میشنویم که تکفیریهای وحشی، مسلمانان و
علی الخصوص شیعیان را شکم دریده و یا سر میبرند و یا در آتش میافکنند
نباید تعجب کرد چون اینها همان دنبالهروهای معاویه و بنی امیه هستند.
جنایت یزید در مدینه
وقتی مردم مدینه قیام کردند، یزید، مسلم بن عقبه را فرستاد و به او گفت: «اهل شام را آزاد بگذار تا هر چه میخواهند درباره دشمنان خودشان انجام دهند». مسلم با لشکریان خود به طرف مدینه حرکت کرد و مردم مدینه را ترسانیده و لشکریان خود را مدت سه روز آزاد گذاشت تا هر جنایتی که میل دارند انجام دهند و در نتیجه این آزادی دوشیزگان زیادی که بالغ بر سیصد نفر بودند مورد تجاوز قرار گرفتند و زنان زیادی که شوهر نداشتند از زنا حامله شدند و مدینه را که حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) «طیبه» نامگذاری کرده بودند، «فتنه» خواندند. این جبّار خون ریز در مدینه گروه زیادی از قریش و مهاجر و انصار و فرزندان آنها را کشت، که عدد آنها در حدود هزار نفر بوده و در حدود چهار هزار نفر از سایر مردم کشته شدند و از مردم مدینه به عنوان بردگان یزید بیعت گرفت، و هر کس امتناع میکرد، او را میکشتند.
مبارزه معاویه با فضائل علی (علیه السلام)
معاویه برای جلوگیری از فضائل علی (علیه السلام) بخشنامهای برای عُمّال و حُکّام خود صادر کرد و گفت: «از ذمّه من بری است کسی که درباره ابوتراب فضیلتی نقل کند و یا از اهلبیت او تجلیل نماید، پس از این دستور در شهرها و قُراء و قصبات، خطباء در منابر خود علی و اهلبیت او را سب کردند و از آنان برائت حاصل نمودند». از همه جا بیشتر اهل کوفه را تحت فشار قرار دادند زیرا شیعیان علی در این شهر زیاد بودند. در تعقیب این بخشنامه، بخشنامه دیگری فرستاد و گفت: «هر کس متهم به دوستی این خانواده است. خانهاش را خراب کنید و آنان را مورد عقوبت و خواری قرار دهید و ذلیل و ناتوان سازید». حُکّام به ظلم و جنایتشان افزودند و به افرادی که در مظانّ تشیع و دوستی اهلبیت قرار داشتند بسیار سخت میگرفتند مخصوصاً در کوفه بسیار جنایت کردند.
شیعیان امیرالمؤمنین (علیه السلام) در بلای شدیدی گرفتار شدند و زندگی بر آنان بسیار سخت شد. کار به جایی رسید که حتی شیعیان نسبت به خدمتکاران خود ظنین بودند و هرگاه اراده میکردند مطلبی با آنان بگویند عهد و پیمانهایی شدید از آنها میگرفتند و سپس مقصود خود را در میان میگذاشتند. معاویه جنگ صفین را برعلیه امیرالمؤمنین (علیه السلام) به راه انداخت و از شدت کینه وعنادی که با امیرالمؤمنین (علیه السلام) داشت، دستور داد که بالای منابر حضرت را لعن و نفرین بکنند. و این بدعت شوم تا ۶۰ سال ادامه داشت. این در حالی است که به گواه تمام مفسرین شیعه و سنی این آیه شریفه در شأن اهلبیت (علیهم السلام) که یکی از آنها امیرالمؤمنین (علیه السلام) است نازل شده است. «إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً [احزاب/۳۳] به راستی خدا میخواهد پلیدی را از شما اهل بیت دور کند و به نیکی شما را پاک سازد».
با این آیه و آیات فراوانی که در شان حضرت و اهلبیت (علیهم السلام) وارده شده است، چطور معاویه (لعنة الله علیه) جنگ صفین را بر علیه حضرت راه اندازی کرد؟ معاویه پسرش یزید را (که سگباز و میگسار بود) مسلط بر مردم کرد و این شخص جنایت کار فاجعه کربلا را رقم زد که پاره تن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به شهادت رسانید. سلفیه روسیاه از این جنایتی که معاویه مرتکب شده است چطور دفاع میکنند؟ آیا این که او کاتب وحی (؟!!) و از اصحاب پیامبر (؟!!) بود، نباید او را تقبیح کرد؟ و چون اجتهاد کرده و خطا کرده است، نباید ایرادی به او گرفت.
منبع:
[۱]. شیعه شناسی و پاسخ به شبهات، ج ۲، ص: ۵۳۲، علی اصغر رضوانی، نشر مشعر.
[۲]. شیعه شناسی و پاسخ به شبهات، ج ۲، ص: ۵۳۰.
[۳]. شیعه شناسی و پاسخ به شبهات، ج ۲، ص: ۵۳۲.
[۴]. ترجمه الغدیر، ج ۱۹، ص: ۲۱۸، ترجمه جمعی از نویسندگان، ناشر، بنیاد بعثت.
[۵]. همان.
[۶]. همان.
[۷]. همان.
[۸]. همان.
